Kapturski Krzysztof

Krótko: 35 lat, mąż, ojciec dwóch świetnych córek (10 i 7 lat), adminstratywista po KUL-u. Od 15 lat w Policji. Ślązak z urodzenia i duszy, realizujący się od 12 lat w Radomiu. Przez 10 lat dochodzeniowiec, obecnie logistyk od pozaoperacyjnej współpracy międzynarodowej policji garnizonu mazowieckiego. Absolwent WSPol po pionie kryminalnym.
Pisaniem zajmuje się od kilku lat. W kwietniu 2004 r. jego wiersze ujęto w almanachu Grupy Twórczej Brzoza w Radomiu. Wielokrotnie publikował swoje utwory w Policyjnym Głosie Mazowsza, miesięczniku Radostowa oraz w prasie parafialnej na Śląsku. Powoli przygotowuje materiał na własny tomik poetycki. Poza osiągnięciami literackimi w środowisku policyjnymi może pochwalić się wyróżnieniem w Konkursie Na Fraszkę o Radomiu, organizowanym przez Resursę Obywatelską (2005).

________________________________________________________________

MAŁŻEŃSKIE POJEDNANIE

Tylem ci nakłamał
Za swego żywota
Tylem ci uczynił złego

Prawiem serce złamał
Prawdziwy idiota
Widząc jeno czubek nosa swego

Skąd brałaś te moce
Dla mnie niepojęte
Żeś tak trwała przy mnie?

Przepłakane noce
Skrzydła marzeń podcięte
I ten chłód jak w zimie

Rachunek sumienia spóźniony
Dzisiaj mi doskwiera
Gdym już na życia krawędzi

Niech twój czas najlepszy roztrwoniony
Przez życiowego frajera
Już snu ci z powiek nie spędzi

To rzekłszy mąż-despota
Po raz ostatni zamknął oczy
I odszedł w słuszne zapomnienie

Łzę roni żona - bo to cnota
Lecz z losem się nie boczy
Od lat z sąsiadem ćwiczy ukojenie

MORSKI BAL

Mała zatoczka na skraju plaży
W morzu odbity księżyca blask
Krajobraz jak ze ściennych pejzaży
Dopuścił nas dziś do łask

Chrust już strzela płomieniem
Choć małym – ogarnia nas żar
Zapraszasz mnie skinieniem
Upaja nas nocy tej czar

Już tańczą nasze usta
Kołysze nas szum fal
Ta plaża całkiem pusta
Zaprasza zmysły na bal

Dłonie w dzikim tańcu
Obnażają ciała dwa
Spojeni jakby łańcuch
Niech chwila ta wiecznie trwa

I nagle się wyrywasz
Wnet giniesz pośród fal
Zawsze w pomysłach wygrywasz
Dobrze, niech będzie morski bal!

Podpływam, patrzy Księżyc blady
Jak znów splatamy nasze ciała
Chłodny Bałtyk nie daje nam rady
Tak żar miłości działa

Woda wyrzuca nas na plażę
Gdzie ogień się już dopala
Leżymy, patrząc w gwiazdy marzę
Byś nigdy się nie zmieniała

NIECH TO SZLAG

Idzie szlag do miasta
Przechodzą go dreszcze
Na trafianie przyszła basta
Co by tu zepsuć jeszcze?

Wszystko wszak na głowie stoi
Brak składu i ładu
Każdy się każdego boi
Przodu nie rozróżnia od zadu

Wszędzie komercjalizacja
Wolny handel i uczuciem
Co okazja to libacja
Ze złorzeczeniem i pluciem

Idzie więc szlag, powłóczy nogą
I tak sobie myśli:
„Szlag by trafił swoją drogą
Czasy, które przyszły”.