Burnat Kazimierz

Kazimierz Burnat urodził się 1 lipca 1943 r. w Szczepanowicach nad Dunajcem. Od 1968 r. mieszka we Wrocławiu. Ukończył prawo na Uniwersytecie Wrocławskim; organizację i zarządzanie oraz handel zagraniczny na Akademii Ekonomicznej.
Wieloletni dyrektor w Polarze i w spółkach prawa handlowego. Brał udział w misjach handlowych do Indii, Japonii, Kanady i krajów europejskich. Działał na rzecz samorządu pracowniczego oraz spółdzielczości pracy dla niewidomych. Twórca harcerstwa dla młodzieży trudnej w ramach Nieprzetartego Szlaku. Spadochroniarz, były żołnierz czerwonych beretów.
Poeta, publicysta, wydawca, tłumacz wierszy z języka czeskiego i ukraińskiego, dziennikarz. Autor tomów poetyckich W kolejce po (1995), Cichnące (2003), Przenikanie (2006), Am Rande des Erwachens (2007), Za obzor (Broumov 2008), Вивернути час на ліву сторону (Kijów 2008 ) i Wiew przeznaczenia (2008). Książka Przenikanie została nagrodzona Wielkim Laurem XVI Międzynarodowej Galicyjskiej Jesieni Literackiej i wyróżniona na XXIX Międzynarodowym Listopadzie Poetyckim w Poznaniu. Współautor ponad sześćdziesięciu almanachów, antologii i monografii. Swoją twórczość prezentował w czasopismach i na spotkaniach autorskich w kraju i za granicą, radiu i telewizji. Jego wiersze tłumaczono na język amharski, angielski, chorwacki, czeski, esperanto, francuski, hiszpański, litewski, łotewski, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, ukraiński i wietnamski.
Organizator i współorganizator przedsięwzięć kulturalnych. Aktywny uczestnik wielu ogólnopolskich i międzynarodowych spotkań oraz festiwali literackich. Skutecznie współpracuje z różnymi środowiskami kulturalnymi w kraju, ze szczególnym uwzględnieniem małych ojczyzn. Promuje debiuty, podejmuje działania inspirujące dzieci
i młodzież do twórczego rozwoju. Animator kultury w środowiskach wiejskich. Instruktor warsztatów literackich.
Kazimierz Burnat jest prezesem Grupy Literackiej Dysonans przy Śląskim Okręgu Wojskowym, redaktorem naczelnym pisma społeczno – kulturalnego Bez Kurtyny, redaktorem kwartalnika kulturalnego Obok i współpracownikiem kilku innych pism literackich. Przewodniczący Głównego Sądu Koleżeńskiego Związku Literatów Polskich, członek Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.

Najnowsze książki autorskie Kazimierza Burnata (z 2008 roku):

______________________________________________________

RECENZJE:

… Uznanie Przeznaczenia za siłę wiodącą w poezji, wymagało od poety szczególnej determinacji psychicznej, a jednocześnie pomogło mu nie tyle w tworzeniu / wyraźnego zresztą / dystansu do rzeczywistości, co w uzyskaniu względnego moralnego spokoju. Konsekwencją tej decyzji jest więc kształt poezji zawartej w tomie, Wiew przeznaczenia, niezwykle syntetycznej, zwartej, w formach nawiązujących do Juliana Przybosia i Zbigniewa Herberta, a równocześnie bardzo własnej, osobistej, oryginalnej, bo nie tyle opisującej, co definiującej nasz świat. Są to notatki z głębokiego zamyślenia, a każdy wiersz stanowi osobną, zamkniętą kompozycję, jak oszlifowany diament, czy stalowy klucz do różnych drzwi, wobec których ogarnia nas niepewność lub wahanie. Z dna odmętu / wydobywasz bezgłos i jest to przekładaniec słów i milczenia, który jakże powoli dojrzewa w snach / do wiersza, lecz już po napisaniu i tak jesteś skazany na czerń – biel, i nie masz praktycznie innych możliwości…
… Czytam wiersze Kazimierza Burnata na przemian z „Owocobraniem” Rabindranatha Tagore, i zastanawiam się jak wiele łączy wybitnego polskiego poetę z wielkim poetą Indii, Rabindranath zmarł 7 sierpnia 1941 roku w Kalkucie. Kazimierz Burnat urodził się 1 lipca 1943 w Szczepanowicach nad Dunajcem… Dzieli ich więc czas i przestrzeń, chyba, że uwierzyłbym w reinkarnację. Bowiem wiersze z tomu Wiew przeznaczenia jak i z tomów poprzednich, są jakby syntetycznym odbiciem, tych szlachetnych idei, które głosił twórca „Zbłąkanych ptaków”: apoteozy miłości, humanitaryzmu, tolerancji i zrozumienia, a także „entuzjastycznego optymizmu” wobec naszej niedoskonałej cywilizacji. I chociaż właściwie więcej powinno ich dzielić, również w sferze tradycji i formy, to przecież łączą ich właśnie idee – wartości ogólnoludzkie i dostrzeganie świata z perspektywy wewnętrznego spokoju. A jest to spokój mędrca!…
Andrzej Zaniewski

… Kazimierz Burnat ma bogaty dorobek twórczy. Należy do najlepszego nurtu polskiej powojennej poezji, poczynając od Jerzego Harasymowicza i Mirona Białoszewskiego, przypominając choćby niektórych. Jego poezja, zawarta w książce Za obzor (Broumov 2008) w tłumaczeniu Věry Kopeckiej, jest nam bliska umiarkowaną melancholią, ewokacją atmosfery mglistych jesieni i mądrych rozrachunków życiowych. W harmonii z wierszem za wcześnie na wrastanie / w korę brzozy, wrósł do kontekstu wielowarstwowej poezji polskiej. Kiedy zbliża się jego obcy horyzont, odczuwamy, że idzie także o nasz horyzont, że jego poezja przemawia do nas prosto z duszy…
František Uher

… Za obzor Kazimierza Burnata to książka mężczyzny o wielu profesjach – dojrzałego i doświadczonego. Poetycka liryka wypowiedzi obejmuje dzieciństwo, miłość, codzienność. Znajdziemy wiersze poświęcone rodzicom, odsłaniające pejzaż pachnący mlekiem dzieciństwa. Autor nie ulega jałowym iluzjom, wie o co w życiu chodzi… znicze / jak własne życie / dopalamy. Rozkuł się z przeszłością, uwięził czas i może balansować. Z Burnatowych wierszy unosi się jakaś cudowna intymność. Autor nie narzeka, że egzystuje na skomplikowanych bezdrożach, lecz w każdej sytuacji zachowuje dostojność, nadspodziewanie skutecznie przysłania krzywdy czy bolesne miejsca… Ale czytelnik wychwyci wzruszenia, gdyż te wiersze są także o nas. Za obzor jest osobliwą, robiącą wrażenie, książką poetycką, która bez wątpienia przemówi do wielu odbiorców. I uwaga, wiersze, Burnata nie możecie wykrzyczeć, to by je spłoszyło. Raczej wyśpiewujcie je w ciszy, wtedy same wyciągną do was dłoń…
Jaroslav Schnerch

…Wiersze Kazimierza Burnata do książki ВИВЕРНУТИ ЧАС НА ЛIВУ СТОРОНУ (Kijów 2008) przekładałem z ogromną chęcią, bo, jego poezja zafascynowała mnie do pierwszego zetknięcia. Jest bliska bolesnym westchnieniom, kiedy poeta krótkimi wierszami, operując mistrzowsko metaforami, filozoficznie preparuje niby całkowicie codzienne sytuacje z życia zwyczajnych ludzi, jakimi jesteśmy wszyscy, nawet ci którzy uważają, siebie za wyjątkowe wytwory Stwórcy albo Natury. Serce jakiegokolwiek człowieka wzruszy tryptyk pamięci siostry, Dni ostatnie pierwsze. Wszystkie ważne przeżycia nosi głęboko w sobie. Niedługo potem nadchodzi czas, że z win spowiada się wierszami, przed samym sobą. Nie trudno zauważyć, że Burnat jest ascetycznym poetą – filozofem. Gdy czyta się jego wiersze do bólu, niekiedy do ataku serca, odczuwamy trafność i głębię tej twórczości, jakże bliskiej także ukraińskim czytelnikom.
Polski poeta Kazimierz Burnat jest jednym z tych, co szczerze przyjaźni się z Ukraińcami i Ukrainą uważając obydwa narody bratnimi…
Юрий Завгородний